TERAPIA PSYCHOLOGICZNA

Może stanowić zarówno okazję do rozwoju i poznania siebie, jak i do zrozumienia i uporania się z różnymi bolesnymi problemami emocjonalnymi, psychicznymi czy interpersonalnymi. Istnieje wiele metod i szkół psychoterapeutycznych.

Spotkania z psychologiem polegają na rozmowach.

TERAPIA DZIECI – Rola psychologa w pracy z rodziną może polegać na pomocy w uzyskiwaniu przez nich realnej oceny stanu dziecka, porzuceniu iluzji w przypadkach stwierdzonej niepełnosprawności, a także przeformułowaniu wszelkich życiowych celów. Wiąże się to z koniecznością przepracowania nieuniknionych wówczas momentów depresji, odbarczenia rodziców z poczucia winy, towarzyszenia rodzinie w procesie „oswajania trudnej sytuacji”.

W dalszej kolejności psycholog pomaga w budowaniu realistycznej wizji dziecka i ukierunkowuje uwagę rodziców na jego potrzeby psychiczne tak, aby nie stało się ono tylko „obiektem do naprawiania”. Wzmacnia ich w poczuciu kompetencji wychowawczych i tworzeniu satysfakcjonujących i dla nich i dla dziecka relacji.

Jest szansą na zrozumienie potrzeb dziecka, wzmocnienie się w kompetencjach rodzicielsko-wychowawczych i zaakceptowanie trudnej sytuacji, jaką jest wychowywanie dziecka niepełnosprawnego, tak aby rodzina mogła realizować wytyczane sukcesywnie cele życiowe.

Wskazania do terapii:

  • zagrożenie nieprawidłowym rozwojem z powodu obarczenia czynnikami wysokiego ryzyka okołoporodowego (np. wcześniaki, których rozwój psychoruchowy jest globalnie lub nieharmonijnie opóźniony);
  • opóźnienie rozwoju psychoruchowego lub umysłowego w przebiegu różnych jednostek chorobowych min.: wrodzonych wad układu nerwowego (np. wodogłowie, przepukliny oponowo-rdzeniowe), zespołów genetycznych (np. zespół Downa), uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, gdzie głównym objawem są dysfunkcje narządu ruchu (np. mózgowe porażenie dziecięce), całościowych zaburzeń rozwoju (autyzm dziecięcy i inne);
  • opóźnienie rozwoju umysłowego ze sprzężonymi kalectwami w zakresie narządu ruchu, zmysłu wzroku lub/i słuchu.